Сёлета спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння народнага пісьменніка Беларусі. Нарадзіўся Іван Паўлавіч 8 лютага 1921 г. у вёсцы Глінішча Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці ў сялянская сям’і.

Іван Мележ – адзін з самых выдатных пісьменнікаў беларускай літаратуры, тонкі знаўца чалавечай душы, мастак-аналітык пераважна эпічнага складу. Яго творчую спадчыну склалі навелы, апавяданні, крытычныя артыкулы, дзённікі, п’есы, раманы, самым значным з якіх з’яўляецца раман «Людзі на балоце». Менавіта ў ім, як і ва ўсёй «Палескай хроніцы», нацыянальнае і агульначалавечае прысутнічаюць ў арганічным, высокім адзінстве, выводзячы страсці куранёўскіх жыхароў на ўзровень пакутаў герояў Талстога ці Шэкспіра. Так, прыжыццёвы класік, Іван Мележ унёс надзвычай каштоўны мастацкі ўклад у беларускую літаратуру, прыцягнуўшы ўвагу чытача да нацыянальнага жыцця, яго самабытнасці і непаўторнасці, шырока разгарнуўшы яго моц і глыбіню.

Да юбілею пісьменніка у бібліятэках сеткі былі аформлены выставы: «Майстэрства слова Івана Мележа», «Зорка беларускай літаратуры», «Сцежкамі Мележа», «Летапісец Палескай зямлі», «Палескай зямлі волат», «Пясняр Палескага краю», «Іван Мележ: творчасць і лёс», «Вернасць прызваню». На экспазіцыях прадстаўлены зборы твораў пісьменніка, аповесці, раманы, артыкулы і кнігі, якiя адлюстроўваюць жыццё і творчасць знакамітага літаратара.

Больш за трыццаць гадоў свайго жыцця прысвяціў Іван Мележ літаратуры. Ён быў тонкім знаўцам чалавечай душы, мастаком-аналітыкам пераважна эпічнага складу, у творах якога жыве, пераліваецца ўсімі фарбамі народнага беларускага нацыянальнага жыцця на дзіва самабытны, непаўторны свет з багатай агульначалавечай непаўторнасцю. Якія бы пытанні ні закранаў Іван Мележ у сваіх артыкулах, ва ўсіх яго меркаваннях выяўлялася глыбокая грамадзянская і пісьменніцкая неабыякавасць да ўсяго, што здзяйснялася навокал — не толькі ў непасрэднай блізкасці ад яго, але і да таго, што адбывалася ў самых далёкіх куточках сучаснага яму свету.

Па творах Івана Мележа створаны радыё- і тэлепастановы, пастаўлены спектаклі на сцэнах абласных і рэспубліканскіх тэатраў, знятыя тэле- і кінафільмы. Яго творы атрымалі сусветнае прызнанне і перакладзены на многія мовы.

Іван Мележ валодаў тымі каштоўнымі якасцямі, без якіх няма сапраўднага мастака – цудоўным веданнем жыцця, людзей і мовы свайго народа, зоркай назіральнасцю, надзвычайнай патрабавальнасцю да сябе як пісьменніка-грамадзяніна. І з цягам часу яго яркі творчы вобраз не згасае, памятная ветлівая ўсмешка не забываецца і творы яго не губляюць сваёй папулярнасці ў чытачоў.

Основная цель встречи – поздравить Владимира Моисеевича, вспомнить его трудовые и творческие заслуги, а также показать, что его имя и исследования по‑прежнему живут в делах музея, академии и местных творческих объединениях. Программа включала викторину по биографии юбиляра, показ видеообращения самого Владимира Моисеевича и ряд выступлений.

На встрече присутствовали представители народного литературного коллектива «Роднае слова» во главе с руководителем Людмилой Дерюжковой. Александр Веденеев прочитал собственное стихотворение, посвященное юбиляру, а Любовь Волчкова поделилась воспоминаниями, связанными с творчеством Владимира Лившица. Давний друг юбиляра Петр Авраменко приехал на встречу из Орши; его теплые слова и личные истории были особо отмечены слушателями. Старейший горецкий художник Олег Якимович рассказал о долголетней дружбе и о том, как художественная и краеведческая сфера пересекается в судьбе юбиляра.

Нина Николаевна Дылькова, библиограф центральной библиотеки им. М. Горецкого, напомнила о книжных изданиях Владимира Лившица, подчеркнула их значимость для местной библиографии и читательского интереса. Кроме того, представила вниманию присутствующих новый библиографический указатель «Летапісец Горацкага краю», изданный к 80-летию юбиляра.

Указатель содержит библиографические записи на отдельные издания автора и его статьи в сборниках и периодических изданиях Республики Беларусь, России, Израиля, стран Прибалтики, Молдавии и других за период с 1968 года по 2025 год.

Указатель состоит из четырех разделов: первый раздел содержит как отдельные книги В. Лившица так и книги, написанные в соавторстве, второй раздел включает публикации статей в книгах, брошюрах, сборниках, а третий – публикации в периодических изданиях Республики Беларусь, Израиля. Четвертый раздел содержит список литературы о жизни и деятельности В. М. Лившица.

Издание снабжено вспомогательным аппаратом, состоящим из именного, географического указателей, указателя предприятий, учреждений, организаций и перечня изданий, в которых печатались произведения В. М. Лившица и литература о нем.

Электронную полнотекстовую версию некоторых книг Владимира Лившица в режиме удалённого доступа можно получить на сайте ГУК «Горецкая РБС» в базе, перейдя по ссылке: «Электронные книги горецких авторов».

Вучоны, пісьменнік, літаратуразнаўца, публіцыст, кандыдат філасофскіх навук, дацэнт, акадэмік Міжнароднай акадэміі сацыяльных тэхналогій, член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі вывучэння нацыянальных меншасцяў, член Саюза журналістаў Рэспублікі Беларусь, член Міжнароднага саюза пісьменнікаў «Новый современник», ганаровы прафесар Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі..., але жыхарам Горак гэты чалавек вядомы, перш за ўсё, публікацыямі, прысвечанымі гісторыі нашага горада і раёна, вядомым людзям, чый лёс звязаны з нашым краем.

Уладзімір Маісеевіч – чалавек, які вельмі многае зрабіў для нашага горада, заслужыў ўсеагульную павагу, адкрыў для многіх з нас невядомыя раней старонкі гісторыі малой радзімы. Горацкі край для яго – невычэрпная крыніца натхнення. Пра гэтыя мясціны ён апавядае з асаблівай цеплынёй, вышукваючы ўсё новыя і цікавыя факты.

Як навуковец Уладзімір Маісеевіч унёс вялікі ўклад у гістарычнае краязнаўства. Ім напісана дэталёвая гісторыя Горацкага краю. Нешматлікія рэгіёны нашай краіны маюць падобныя. Калі б хтосьці захацеў упарадкаваць аналагічныя матэрыялы гарадоў і раёнаў Беларусі па змесце, дакладнасці і глыбіні, то, перакананыя, гісторыя Горацкага краю была б на першых пазіцыях. Калі б па адным такім Ліўшыцу на кожны раён Беларусі, то наша Бацькаўшчына была б грунтоўна даследавана.

Да юбілею краязнаўцы бібліятэкі ДУК «Горацкая РБС» падрыхтавалі выставы-прагляды: «Даследчык таямніц Горацкага краю», «Летапісец Горацкага краю», на якіх прадстаўлены яго лепшыя выданні.

На сённяшні дзень Уладзімір Ліўшыц – аўтар больш за 100 кніг і брашур і больш за 850 артыкулаў па філасофіі, паліталогіі, сацыялогіі, педагогіцы, правазнаўстве, гісторыі дзяржавы і права, гісторыі горада Горкі, гісторыі БДСГА, гісторыі аграрнай адукацыі і навукі Беларусі, этнаграфіі, літаратуразнаўстве.

Варта згадаць пра тое, што маці Уладзіміра Маісеевіча – Глікіна Соф’я Давыдаўна працавала з моманту заснавання Горацкай раённай дзіцячай бібліятэкі, з канца 1949 года. А з 1956 па 1958 гг. была яе загадчыцай. У летапісу горацкай бібліятэкі захавалася вытрымка з газеты «Ленінскі шлях» ад 6 ліпеня 1956 года: «У бібліятэцы вельмі многа чытачоў, якія за навучальны год прачыталі некалькі дзесяткаў кніг… В. Ліўшыц, вучань 4 класа – 72 кнігі.» Гэта, напэўна, адно з першых ўпанімнанняў аб дасягненнях таленавітага земляка. Зараз Уладзімір Маісеевіч валодае багатым спісам высокіх тытулаў і званняў, значных узнагарод за нястомную плённую працу, сярод якіх: знак «Ганаровы ветэран працы Рэспублікі Беларусь» (2018), Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1996), Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2006), Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР, Міністэрства культуры Рэспублікі беларусь, Міністэрства адукацыі, сельскай гаспадаркі і харчавання БССР і Рэспублікі Беларусь і інш.

Нягледзячы на пераезд у Ізраіль па стане здароўя, У.М. Ліўшыц не перапыняе сувязі з роднымі для яго Горкамі, з калектывам цэнтральнай бібліятэкі, з супрацоўнікамі створанага ім музея, працягвае літаратурную і навуковую дзейнасць. Так, напярэдадні свята, на прысвечанай юбіляру выставе ў чытальнай зале з’явілася яшчэ адно новае выданне «Ленино: страницы истории». Прыемна, што аўтар выказвае падзяку за дапамогу ў напісаніі кнігі бібліёграфу Ніне Мікалаеўне Дыльковай.

Не перастаем ганарыцца працаздольнасцю летапісца і яго жаданнем даваць прыклад іншым: размаўляць на роднай мове, шанаваць родную гісторыю, культуру і ў межах абставін змяняць жыццё да лепшага.

Са святам, з юбілеем Вас, Уладзімір Маісеевіч! Няхай і надалей Вам шчыра і плённа працуецца і пішуцца новыя кнігі! Шмат поспехаў і шэраг дасягненняў!

Больш за шэсцьдзясят гадоў Іван Пятровіч аддана служыў беларускай літаратуры. Ён з’яўляецца аўтарам шматлікіх твораў мастацкай прозы, п’ес, сцэнарыяў і кніг публіцыстыкі, якія ўвайшлі ў скарбніцу нацыянальнай культуры.

У творчай спадчыне Івана Шамякіна – 12 раманаў, 26 аповесцяў, 10 п’ес, дзясяткі апавяданняў, велізарная колькасць артыкулаў і нарысаў, дзённікі. Творчасць пісьменніка грунтуецца на яго біяграфіі, жыццёвым і духоўным вопыце, уласным адчуванні жыццёвага шляху і пастаянным развіцці літаратуры, што ў сукупнасці адлюстроўваецца ў яго кнігах.

Да юбілею Шамякіна ў бібліятэках сеткі падрыхтаваны кніжныя выставы: «Іван Шамякін: вядомы і невядомы», «Талент, непадуласны часу», «Іван Шамякін: чалавек вялікай душы і таленту», «Сын свайго часу», «Іван Шамякін: творчасць і лёс», «Чалавек вялікай душы і таленту», «Іван Шамякін: старонкі творчасці», «Самы сучасны пісьменнік», «Іван Шамякін: чалавек, драматург, майстар». На экспазіцыях можна пазнаёміцца з багатай спадчынай аўтара: зборам твораў розных гадоў, асобнымі творамі, выданнямі аб жыццёвым і творчым шляху пісьменніка.

Іван Шамякін – прызнаны майстар айчыннай мастацкай прозы, класік беларускай літаратуры, адна з самых значных фігур у культуры нашай краіны. Яго творы шырока вядомыя і папулярныя сярод чытачоў таму, што ён умеў выбіраць актуальныя, цікавыя для народа тэмы, спрабаваў заўважаць новыя, тыповыя рысы ў свядомасці і паводзінах людзей. Вобразы яго твораў зразумелыя і блізкія кожнаму чытачу. Творчая і грамадская дзейнасць Івана Пятровіча Шамякіна — прыклад самаадданага служэння роднай літаратуры, беларускай культуры і свайму народу. Яго кнігі выходзілі мільённымі тыражамі, перакладаліся на многія мовы, станавіліся асновай кіна- і тэатральных пастановак. Яшчэ пры жыцці пісьменнік быў прызнаны класікам беларускай літаратуры ХХ стагоддзя.

Іван Пятровіч быў і застаецца праўдзіва народным пісьменнікам, чыё слова стала падмуркам сучаснай беларускай культуры. Яго спадчына – гэта люстэрка, у якім адбілася цэлая эпоха. Ён пакінуў нам не проста кнігі, а сапраўдны летапіс чалавечых душ. Шамякін навучыў нас любіць сваю зямлю і шанаваць свет, які дастаўся такой дарагой цаной. Яго «Сэрца на далоні» па-ранейшаму б 'ецца ва ўнісон з нашымі сэрцамі, нагадваючы, што ў любыя часы самым важным застаецца ўменне чуць іншага і берагчы сваю чалавечнасць.

Тематическое мероприятие, посвященное Международному дню памяти жертв холокоста, провели для девятиклассников средней школы № 2 в Горецком историко-этнографическом музее. С молодежью встретились сотрудники прокуратуры района, музея, центральной районной библиотеки им. М. Горецкого.

Перед школьниками вступили старший научный сотрудник музея Марина Денисенко, заместитель прокурора района Андрей Качанов, библиотекарь отдела обслуживания и информации центральной библиотеки Наталья Хацкевич.

Марина Алексеевна подчеркнула, что ежегодно 27 января отмечается Международный день памяти жертв холокоста. Эта дата неслучайна. Ведь именно 27 января – день освобождения узников Освенцима, одного из самых больших лагерей смерти периода Второй Мировой войны. Этот день имеет особое значение как символ борьбы с утратой человечности.

Участникам встречи была представлена литературная выставка «Боль, что не утихнет никогда». На предлагаемой экспозиции представлены книги, периодические издания, брошюры, буклеты. Среди них – исторические, документальные, мемуарные документы, рассказывающие о Холокосте в целом и, в частности, на территории Горок и Горецкого района, как одном из самых чудовищных преступлений нацистов. Наталья Леонидовна рассказала о книгах, посвященных теме Холокоста и геноцида, находящихся в фондах центральной библиотеки: «Холокост в Беларуси», «Геноцид белорусского народа», «Последние свидетели», «Без срока давности», «Нельзя забыть. Нельзя понять. Нельзя оправдать», книгах серии «Беларусь. Трагедыя і праўда памяці», представленных на книжной выставке-просмотре. Они свидетельствуют о реальных событиях, происходивших в те годы. Материалы подобрали так, чтобы вызвать не только интерес к истории, но и глубокое осмысление произошедшего. Она напоминает: Холокост — это не только трагедия еврейского народа, но и общечеловеческая катастрофа, ставшая возможной из-за ненависти, равнодушия и отказа видеть зло.

Память — это наш мост между прошлым и будущим. На выставке собраны книги, которые стали голосами этой памяти: документальные хроники, страшные и откровенные свидетельства выживших, литературные памятники жертвам Холокоста. Выставка приглашает к тихому и внимательному диалогу с прошлым. Потому что забыть — значит предать. Потому что помнить — значит не допустить.

Проводимые в этот день мероприятия – свидетельства уважения к тем, кто выжил, и дань памяти погибшим жертвам. Они отражают надежду на то, что изучение этой трагедии побудит человечество решительно отвергнуть все формы расизма, насилия и антисемитизма.