Уладзімір Іванавіч нарадзіўся на Слонімшчыне ў сялянскай сям’і. Яго бацька рана памёр, маці цяжка хварэла, таму дзяцінства Валодзі прайшло ў інтэрнатах. Ён вельмі чакаў канікул, каб паехаць да дзеда ў вёску. А там – лес, птушкі, звяры, – цудоўны свет прыроды, які вабіў яго.

Творчасць У. І. Ягоўдзіка вельмі разнастайная – гэта казкі і апавяданні, аповесці і мініяцюры аб нашай прыродзе і гістарычнай спадчыне. У творах пра гістарычнае мінулае Беларусі аўтар знаёміць нас са славутымі продкамі, запрашае зазірнуць у даўніну, каб даведацца як ствараліся гербы гарадоў Беларусі. Сваеасабліва, з вялікай любоўю апісвае раслінны і жывёльны свет, якім захапляецца бязмежна.

Раскрыццю мнагаграннасці талента пісьменніка ўдала садзейнічаюць кніжныя выставы, якія аформлены ў бібліятэках сеткі да юбілею пісьменніка: «Аматар і знаўца прыроды», «Мір прыроды У. Ягоўдзіка», «Цудоўны свет Ягоўдзіка», «Падарункі ад дзяцькі Ягоўдзіка», «Адкрываем мір прыроды з кнігамі У. Ягоўдзіка», «Скарбы Радзімы, або Чароўны свет Уладзіміра Ягоўдзіка», «Чароўны свет зямлі», «Зачараванне беларускай прыродай». Творы У.І. Ягоўдзіка прадстаўленыя на выставах дапамагаюць юным чытачам адчуваць прыгажосць нашай прыроды, глыбока пранікаць у яе чароўны свет. Не менш цікавымі з’яўляюцца кнігі аўтара пра гістарычнае мінулае нашай краіны, а таксама казкі.

У філіяле «Саўская сельская аб’яднаная бібліятэка» прайшоў агляд кніг «Скарбы Радзімы». Школьнікі даведаліся пра творчасць пісьменніка, яго кнігі, яшчэ раз успомнілі факты, якія ён раскрывае ў сваіх творах: дзе жыве бабёр, каго называюць «санітарам леса», след якой жывёлы падобны на чалавечы і інш. Мерапрыемства прайшло цікава і пазнавальна.

Уладзімір Іванавіч – сапраўдны беларус, улюблёны ў сваю краіну, яе людзей, яе дзетак, таму яго творы пішуцца ім на даступнай, каларытнай роднай мове, іх з задавальненнем чытаюць і дзеці, і дарослыя. Усім чытачам зразумелы склад яго твораў. Адна з асаблівасцей яго кніг – гэта цудоўныя фотаздымкі і ілюстрацыі.

Уладзімір Іванавіч Ягоўдзік – гэта цудоўны сябар прыроды і беларускай культуры. Яго творы нястомна дапамагаюць людзям лепш разумець і шанаваць нашу зямлю. Мільёны чытачоў шануюць яго за працавітасць і прыгажосць слова. Жадаем яму здароўя і новых здзяйсненняў у яго творчай дзейнасці!

В годы тяжёлых испытаний советские мальчишки и девчонки стали символом невероятного мужества. Они не просто жили на оккупированных территориях – они сражались: в подполье, в партизанских отрядах, на фронте и в тылу врага, проявляя неукротимую силу духа, героизм и отвагу. Юные герои служили связными, разведчиками, распространяли газеты, писали и расклеивали листовки, участвовали в диверсиях, а когда нужно – брали в руки оружие и сражались наравне со старшими. Многие из них погибли, совершив беспримерный подвиг, пожертвовав собой ради Победы. Их имена стали символом мужества и верности Родине. Марат Казей, Зина Портнова, Валя Котик, Леня Голиков, Вася Коробко многие другие – эти имена вписаны в пантеон героев.

Важно понимать, что не только маршалы, генералы, офицеры и солдаты приближали день освобождения, но и обыкновенные дети. Они встретили войну в разных возрастах. Кто-то совсем ребенком, кто-то – подростком. В партизанских отрядах Беларуси сражались 25000 девушек и юношей, не достигших призывного возраста. Такие юные герои есть и на горецкой земле, они своим мужеством и бесстрашием поражали врагов и вызывают искреннее восхищение до сих пор.

В годы войны в Горецком районе действовало несколько партизанских отрядов и бригад. Среди них партизанская бригада «Звезда», 115-я и 17-я партизанские бригады, 112-й отдельный партизанский отряд. В их составе воевали юные мстители. Среди них: Воробьев Женя, Фомченко Люда и Таисия, Шитиков Петя, Васильевы Володя и Коля, Черников Федя, Исаков Андрей, Шахненко Федя.

Подробнее познакомиться с юными героями-земляками можно в базе данных центральной библиотеки «Уроженцы и земляки горецкого края на фронтах Великой Отечественной войны» в подразделе «Юные герои. Дети войны».

Здесь собрана информация о подвигах пионеров-героев, а также детские свидетельства о годах войны тех мальчишек и девчонок, которые родились на нашей земле; или по стечению обстоятельств оказались в Горецком районе.

Страница каждой персоналии по возможности включает биографические сведения, фотоматериалы, воспоминания, информацию о подвигах и наградах, даны библиографические источники, некоторые из них оцифрованы и на них дается ссылка. Работа по сбору информации продолжается, проект будет пополняться новыми именами и фактами.

К памятной дате в библиотеках сети оформлены тематические экспозиции: «Дети войны – дети Победы», «Герои никогда не умирают», «Герои отгремевшей войны», «Юные герои-антифашисты», «Дети-герои». Представленные на выставках книги – это документальные свидетельства о событиях Великой Отечественной войны и участии в ней юных бойцов. Здесь можно найти книги о юных героях, совершивших подвиги и проявивших беспримерную храбрость. Они посвящены памяти юных мальчиков и девочек, тех, кто сражался и умирал за свободу, равенство и счастье людей.

Также для школьников были организованы особые мероприятия: урок памяти «Вставали в строй девчонки и мальчишки», час памяти «Войной изломанное детство», патриотический час «В маленьком сердце – священный огонь», беседа «Детство, опаленное войной», презентация «Их подвиг жив».

Все они прошли очень трогательно и эмоционально. Детям рассказали истории о юных героях, их мужестве, о том, как война изменила их судьбы, и как важно помнить их подвиг. Каждый почувствовал, как важно хранить память и уважать героев, даже тех, кто был так мал, но так велик. Мероприятия завершились слезами на глазах и понятием, что память – это наш святой долг и вечное напоминание, что геройство может быть и у самого маленького сердца.

У целого поколения украли детство. Их воспитала война. Коротка жизнь юных героев, но велика сила их примера. Мы знаем имена этих героев. А сколько их еще было – мальчиков и девочек, совершавших свои маленькие подвиги, чьи имена так и остались неизвестными? Всем людям свойственна любовь к родному краю, где они родились и выросли, к своей прекрасной Родине. Эта любовь во все века проявляется в их готовности защищать, не жалея жизни, свое Отечество. Вспомним сегодня юных героев и склоним головы в знак глубокого уважения и сердечной благодарности.

Сёлета спаўняецца 105 гадоў з дня нараджэння народнага пісьменніка Беларусі. Нарадзіўся Іван Паўлавіч 8 лютага 1921 г. у вёсцы Глінішча Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці ў сялянская сям’і.

Іван Мележ – адзін з самых выдатных пісьменнікаў беларускай літаратуры, тонкі знаўца чалавечай душы, мастак-аналітык пераважна эпічнага складу. Яго творчую спадчыну склалі навелы, апавяданні, крытычныя артыкулы, дзённікі, п’есы, раманы, самым значным з якіх з’яўляецца раман «Людзі на балоце». Менавіта ў ім, як і ва ўсёй «Палескай хроніцы», нацыянальнае і агульначалавечае прысутнічаюць ў арганічным, высокім адзінстве, выводзячы страсці куранёўскіх жыхароў на ўзровень пакутаў герояў Талстога ці Шэкспіра. Так, прыжыццёвы класік, Іван Мележ унёс надзвычай каштоўны мастацкі ўклад у беларускую літаратуру, прыцягнуўшы ўвагу чытача да нацыянальнага жыцця, яго самабытнасці і непаўторнасці, шырока разгарнуўшы яго моц і глыбіню.

Да юбілею пісьменніка у бібліятэках сеткі былі аформлены выставы: «Майстэрства слова Івана Мележа», «Зорка беларускай літаратуры», «Сцежкамі Мележа», «Летапісец Палескай зямлі», «Палескай зямлі волат», «Пясняр Палескага краю», «Іван Мележ: творчасць і лёс», «Вернасць прызваню». На экспазіцыях прадстаўлены зборы твораў пісьменніка, аповесці, раманы, артыкулы і кнігі, якiя адлюстроўваюць жыццё і творчасць знакамітага літаратара.

Больш за трыццаць гадоў свайго жыцця прысвяціў Іван Мележ літаратуры. Ён быў тонкім знаўцам чалавечай душы, мастаком-аналітыкам пераважна эпічнага складу, у творах якога жыве, пераліваецца ўсімі фарбамі народнага беларускага нацыянальнага жыцця на дзіва самабытны, непаўторны свет з багатай агульначалавечай непаўторнасцю. Якія бы пытанні ні закранаў Іван Мележ у сваіх артыкулах, ва ўсіх яго меркаваннях выяўлялася глыбокая грамадзянская і пісьменніцкая неабыякавасць да ўсяго, што здзяйснялася навокал — не толькі ў непасрэднай блізкасці ад яго, але і да таго, што адбывалася ў самых далёкіх куточках сучаснага яму свету.

Па творах Івана Мележа створаны радыё- і тэлепастановы, пастаўлены спектаклі на сцэнах абласных і рэспубліканскіх тэатраў, знятыя тэле- і кінафільмы. Яго творы атрымалі сусветнае прызнанне і перакладзены на многія мовы.

Іван Мележ валодаў тымі каштоўнымі якасцямі, без якіх няма сапраўднага мастака – цудоўным веданнем жыцця, людзей і мовы свайго народа, зоркай назіральнасцю, надзвычайнай патрабавальнасцю да сябе як пісьменніка-грамадзяніна. І з цягам часу яго яркі творчы вобраз не згасае, памятная ветлівая ўсмешка не забываецца і творы яго не губляюць сваёй папулярнасці ў чытачоў.

Основная цель встречи – поздравить Владимира Моисеевича, вспомнить его трудовые и творческие заслуги, а также показать, что его имя и исследования по‑прежнему живут в делах музея, академии и местных творческих объединениях. Программа включала викторину по биографии юбиляра, показ видеообращения самого Владимира Моисеевича и ряд выступлений.

На встрече присутствовали представители народного литературного коллектива «Роднае слова» во главе с руководителем Людмилой Дерюжковой. Александр Веденеев прочитал собственное стихотворение, посвященное юбиляру, а Любовь Волчкова поделилась воспоминаниями, связанными с творчеством Владимира Лившица. Давний друг юбиляра Петр Авраменко приехал на встречу из Орши; его теплые слова и личные истории были особо отмечены слушателями. Старейший горецкий художник Олег Якимович рассказал о долголетней дружбе и о том, как художественная и краеведческая сфера пересекается в судьбе юбиляра.

Нина Николаевна Дылькова, библиограф центральной библиотеки им. М. Горецкого, напомнила о книжных изданиях Владимира Лившица, подчеркнула их значимость для местной библиографии и читательского интереса. Кроме того, представила вниманию присутствующих новый библиографический указатель «Летапісец Горацкага краю», изданный к 80-летию юбиляра.

Указатель содержит библиографические записи на отдельные издания автора и его статьи в сборниках и периодических изданиях Республики Беларусь, России, Израиля, стран Прибалтики, Молдавии и других за период с 1968 года по 2025 год.

Указатель состоит из четырех разделов: первый раздел содержит как отдельные книги В. Лившица так и книги, написанные в соавторстве, второй раздел включает публикации статей в книгах, брошюрах, сборниках, а третий – публикации в периодических изданиях Республики Беларусь, Израиля. Четвертый раздел содержит список литературы о жизни и деятельности В. М. Лившица.

Издание снабжено вспомогательным аппаратом, состоящим из именного, географического указателей, указателя предприятий, учреждений, организаций и перечня изданий, в которых печатались произведения В. М. Лившица и литература о нем.

Электронную полнотекстовую версию некоторых книг Владимира Лившица в режиме удалённого доступа можно получить на сайте ГУК «Горецкая РБС» в базе, перейдя по ссылке: «Электронные книги горецких авторов».

Вучоны, пісьменнік, літаратуразнаўца, публіцыст, кандыдат філасофскіх навук, дацэнт, акадэмік Міжнароднай акадэміі сацыяльных тэхналогій, член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі вывучэння нацыянальных меншасцяў, член Саюза журналістаў Рэспублікі Беларусь, член Міжнароднага саюза пісьменнікаў «Новый современник», ганаровы прафесар Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі..., але жыхарам Горак гэты чалавек вядомы, перш за ўсё, публікацыямі, прысвечанымі гісторыі нашага горада і раёна, вядомым людзям, чый лёс звязаны з нашым краем.

Уладзімір Маісеевіч – чалавек, які вельмі многае зрабіў для нашага горада, заслужыў ўсеагульную павагу, адкрыў для многіх з нас невядомыя раней старонкі гісторыі малой радзімы. Горацкі край для яго – невычэрпная крыніца натхнення. Пра гэтыя мясціны ён апавядае з асаблівай цеплынёй, вышукваючы ўсё новыя і цікавыя факты.

Як навуковец Уладзімір Маісеевіч унёс вялікі ўклад у гістарычнае краязнаўства. Ім напісана дэталёвая гісторыя Горацкага краю. Нешматлікія рэгіёны нашай краіны маюць падобныя. Калі б хтосьці захацеў упарадкаваць аналагічныя матэрыялы гарадоў і раёнаў Беларусі па змесце, дакладнасці і глыбіні, то, перакананыя, гісторыя Горацкага краю была б на першых пазіцыях. Калі б па адным такім Ліўшыцу на кожны раён Беларусі, то наша Бацькаўшчына была б грунтоўна даследавана.

Да юбілею краязнаўцы бібліятэкі ДУК «Горацкая РБС» падрыхтавалі выставы-прагляды: «Даследчык таямніц Горацкага краю», «Летапісец Горацкага краю», на якіх прадстаўлены яго лепшыя выданні.

На сённяшні дзень Уладзімір Ліўшыц – аўтар больш за 100 кніг і брашур і больш за 850 артыкулаў па філасофіі, паліталогіі, сацыялогіі, педагогіцы, правазнаўстве, гісторыі дзяржавы і права, гісторыі горада Горкі, гісторыі БДСГА, гісторыі аграрнай адукацыі і навукі Беларусі, этнаграфіі, літаратуразнаўстве.

Варта згадаць пра тое, што маці Уладзіміра Маісеевіча – Глікіна Соф’я Давыдаўна працавала з моманту заснавання Горацкай раённай дзіцячай бібліятэкі, з канца 1949 года. А з 1956 па 1958 гг. была яе загадчыцай. У летапісу горацкай бібліятэкі захавалася вытрымка з газеты «Ленінскі шлях» ад 6 ліпеня 1956 года: «У бібліятэцы вельмі многа чытачоў, якія за навучальны год прачыталі некалькі дзесяткаў кніг… В. Ліўшыц, вучань 4 класа – 72 кнігі.» Гэта, напэўна, адно з першых ўпанімнанняў аб дасягненнях таленавітага земляка. Зараз Уладзімір Маісеевіч валодае багатым спісам высокіх тытулаў і званняў, значных узнагарод за нястомную плённую працу, сярод якіх: знак «Ганаровы ветэран працы Рэспублікі Беларусь» (2018), Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1996), Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2006), Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР, Міністэрства культуры Рэспублікі беларусь, Міністэрства адукацыі, сельскай гаспадаркі і харчавання БССР і Рэспублікі Беларусь і інш.

Нягледзячы на пераезд у Ізраіль па стане здароўя, У.М. Ліўшыц не перапыняе сувязі з роднымі для яго Горкамі, з калектывам цэнтральнай бібліятэкі, з супрацоўнікамі створанага ім музея, працягвае літаратурную і навуковую дзейнасць. Так, напярэдадні свята, на прысвечанай юбіляру выставе ў чытальнай зале з’явілася яшчэ адно новае выданне «Ленино: страницы истории». Прыемна, што аўтар выказвае падзяку за дапамогу ў напісаніі кнігі бібліёграфу Ніне Мікалаеўне Дыльковай.

Не перастаем ганарыцца працаздольнасцю летапісца і яго жаданнем даваць прыклад іншым: размаўляць на роднай мове, шанаваць родную гісторыю, культуру і ў межах абставін змяняць жыццё да лепшага.

Са святам, з юбілеем Вас, Уладзімір Маісеевіч! Няхай і надалей Вам шчыра і плённа працуецца і пішуцца новыя кнігі! Шмат поспехаў і шэраг дасягненняў!