Вучоны, пісьменнік, літаратуразнаўца, публіцыст, кандыдат філасофскіх навук, дацэнт, акадэмік Міжнароднай акадэміі сацыяльных тэхналогій, член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі вывучэння нацыянальных меншасцяў, член Саюза журналістаў Рэспублікі Беларусь, член Міжнароднага саюза пісьменнікаў «Новый современник», ганаровы прафесар Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі..., але жыхарам Горак гэты чалавек вядомы, перш за ўсё, публікацыямі, прысвечанымі гісторыі нашага горада і раёна, вядомым людзям, чый лёс звязаны з нашым краем.

Уладзімір Маісеевіч – чалавек, які вельмі многае зрабіў для нашага горада, заслужыў ўсеагульную павагу, адкрыў для многіх з нас невядомыя раней старонкі гісторыі малой радзімы. Горацкі край для яго – невычэрпная крыніца натхнення. Пра гэтыя мясціны ён апавядае з асаблівай цеплынёй, вышукваючы ўсё новыя і цікавыя факты.

Як навуковец Уладзімір Маісеевіч унёс вялікі ўклад у гістарычнае краязнаўства. Ім напісана дэталёвая гісторыя Горацкага краю. Нешматлікія рэгіёны нашай краіны маюць падобныя. Калі б хтосьці захацеў упарадкаваць аналагічныя матэрыялы гарадоў і раёнаў Беларусі па змесце, дакладнасці і глыбіні, то, перакананыя, гісторыя Горацкага краю была б на першых пазіцыях. Калі б па адным такім Ліўшыцу на кожны раён Беларусі, то наша Бацькаўшчына была б грунтоўна даследавана.

Да юбілею краязнаўцы бібліятэкі ДУК «Горацкая РБС» падрыхтавалі выставы-прагляды: «Даследчык таямніц Горацкага краю», «Летапісец Горацкага краю», на якіх прадстаўлены яго лепшыя выданні.

На сённяшні дзень Уладзімір Ліўшыц – аўтар больш за 100 кніг і брашур і больш за 850 артыкулаў па філасофіі, паліталогіі, сацыялогіі, педагогіцы, правазнаўстве, гісторыі дзяржавы і права, гісторыі горада Горкі, гісторыі БДСГА, гісторыі аграрнай адукацыі і навукі Беларусі, этнаграфіі, літаратуразнаўстве.

Варта згадаць пра тое, што маці Уладзіміра Маісеевіча – Глікіна Соф’я Давыдаўна працавала з моманту заснавання Горацкай раённай дзіцячай бібліятэкі, з канца 1949 года. А з 1956 па 1958 гг. была яе загадчыцай. У летапісу горацкай бібліятэкі захавалася вытрымка з газеты «Ленінскі шлях» ад 6 ліпеня 1956 года: «У бібліятэцы вельмі многа чытачоў, якія за навучальны год прачыталі некалькі дзесяткаў кніг… В. Ліўшыц, вучань 4 класа – 72 кнігі.» Гэта, напэўна, адно з першых ўпанімнанняў аб дасягненнях таленавітага земляка. Зараз Уладзімір Маісеевіч валодае багатым спісам высокіх тытулаў і званняў, значных узнагарод за нястомную плённую працу, сярод якіх: знак «Ганаровы ветэран працы Рэспублікі Беларусь» (2018), Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1996), Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2006), Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР, Міністэрства культуры Рэспублікі беларусь, Міністэрства адукацыі, сельскай гаспадаркі і харчавання БССР і Рэспублікі Беларусь і інш.

Нягледзячы на пераезд у Ізраіль па стане здароўя, У.М. Ліўшыц не перапыняе сувязі з роднымі для яго Горкамі, з калектывам цэнтральнай бібліятэкі, з супрацоўнікамі створанага ім музея, працягвае літаратурную і навуковую дзейнасць. Так, напярэдадні свята, на прысвечанай юбіляру выставе ў чытальнай зале з’явілася яшчэ адно новае выданне «Ленино: страницы истории». Прыемна, што аўтар выказвае падзяку за дапамогу ў напісаніі кнігі бібліёграфу Ніне Мікалаеўне Дыльковай.

Не перастаем ганарыцца працаздольнасцю летапісца і яго жаданнем даваць прыклад іншым: размаўляць на роднай мове, шанаваць родную гісторыю, культуру і ў межах абставін змяняць жыццё да лепшага.

Са святам, з юбілеем Вас, Уладзімір Маісеевіч! Няхай і надалей Вам шчыра і плённа працуецца і пішуцца новыя кнігі! Шмат поспехаў і шэраг дасягненняў!

Больш за шэсцьдзясят гадоў Іван Пятровіч аддана служыў беларускай літаратуры. Ён з’яўляецца аўтарам шматлікіх твораў мастацкай прозы, п’ес, сцэнарыяў і кніг публіцыстыкі, якія ўвайшлі ў скарбніцу нацыянальнай культуры.

У творчай спадчыне Івана Шамякіна – 12 раманаў, 26 аповесцяў, 10 п’ес, дзясяткі апавяданняў, велізарная колькасць артыкулаў і нарысаў, дзённікі. Творчасць пісьменніка грунтуецца на яго біяграфіі, жыццёвым і духоўным вопыце, уласным адчуванні жыццёвага шляху і пастаянным развіцці літаратуры, што ў сукупнасці адлюстроўваецца ў яго кнігах.

Да юбілею Шамякіна ў бібліятэках сеткі падрыхтаваны кніжныя выставы: «Іван Шамякін: вядомы і невядомы», «Талент, непадуласны часу», «Іван Шамякін: чалавек вялікай душы і таленту», «Сын свайго часу», «Іван Шамякін: творчасць і лёс», «Чалавек вялікай душы і таленту», «Іван Шамякін: старонкі творчасці», «Самы сучасны пісьменнік», «Іван Шамякін: чалавек, драматург, майстар». На экспазіцыях можна пазнаёміцца з багатай спадчынай аўтара: зборам твораў розных гадоў, асобнымі творамі, выданнямі аб жыццёвым і творчым шляху пісьменніка.

Іван Шамякін – прызнаны майстар айчыннай мастацкай прозы, класік беларускай літаратуры, адна з самых значных фігур у культуры нашай краіны. Яго творы шырока вядомыя і папулярныя сярод чытачоў таму, што ён умеў выбіраць актуальныя, цікавыя для народа тэмы, спрабаваў заўважаць новыя, тыповыя рысы ў свядомасці і паводзінах людзей. Вобразы яго твораў зразумелыя і блізкія кожнаму чытачу. Творчая і грамадская дзейнасць Івана Пятровіча Шамякіна — прыклад самаадданага служэння роднай літаратуры, беларускай культуры і свайму народу. Яго кнігі выходзілі мільённымі тыражамі, перакладаліся на многія мовы, станавіліся асновай кіна- і тэатральных пастановак. Яшчэ пры жыцці пісьменнік быў прызнаны класікам беларускай літаратуры ХХ стагоддзя.

Іван Пятровіч быў і застаецца праўдзіва народным пісьменнікам, чыё слова стала падмуркам сучаснай беларускай культуры. Яго спадчына – гэта люстэрка, у якім адбілася цэлая эпоха. Ён пакінуў нам не проста кнігі, а сапраўдны летапіс чалавечых душ. Шамякін навучыў нас любіць сваю зямлю і шанаваць свет, які дастаўся такой дарагой цаной. Яго «Сэрца на далоні» па-ранейшаму б 'ецца ва ўнісон з нашымі сэрцамі, нагадваючы, што ў любыя часы самым важным застаецца ўменне чуць іншага і берагчы сваю чалавечнасць.

Тематическое мероприятие, посвященное Международному дню памяти жертв холокоста, провели для девятиклассников средней школы № 2 в Горецком историко-этнографическом музее. С молодежью встретились сотрудники прокуратуры района, музея, центральной районной библиотеки им. М. Горецкого.

Перед школьниками вступили старший научный сотрудник музея Марина Денисенко, заместитель прокурора района Андрей Качанов, библиотекарь отдела обслуживания и информации центральной библиотеки Наталья Хацкевич.

Марина Алексеевна подчеркнула, что ежегодно 27 января отмечается Международный день памяти жертв холокоста. Эта дата неслучайна. Ведь именно 27 января – день освобождения узников Освенцима, одного из самых больших лагерей смерти периода Второй Мировой войны. Этот день имеет особое значение как символ борьбы с утратой человечности.

Участникам встречи была представлена литературная выставка «Боль, что не утихнет никогда». На предлагаемой экспозиции представлены книги, периодические издания, брошюры, буклеты. Среди них – исторические, документальные, мемуарные документы, рассказывающие о Холокосте в целом и, в частности, на территории Горок и Горецкого района, как одном из самых чудовищных преступлений нацистов. Наталья Леонидовна рассказала о книгах, посвященных теме Холокоста и геноцида, находящихся в фондах центральной библиотеки: «Холокост в Беларуси», «Геноцид белорусского народа», «Последние свидетели», «Без срока давности», «Нельзя забыть. Нельзя понять. Нельзя оправдать», книгах серии «Беларусь. Трагедыя і праўда памяці», представленных на книжной выставке-просмотре. Они свидетельствуют о реальных событиях, происходивших в те годы. Материалы подобрали так, чтобы вызвать не только интерес к истории, но и глубокое осмысление произошедшего. Она напоминает: Холокост — это не только трагедия еврейского народа, но и общечеловеческая катастрофа, ставшая возможной из-за ненависти, равнодушия и отказа видеть зло.

Память — это наш мост между прошлым и будущим. На выставке собраны книги, которые стали голосами этой памяти: документальные хроники, страшные и откровенные свидетельства выживших, литературные памятники жертвам Холокоста. Выставка приглашает к тихому и внимательному диалогу с прошлым. Потому что забыть — значит предать. Потому что помнить — значит не допустить.

Проводимые в этот день мероприятия – свидетельства уважения к тем, кто выжил, и дань памяти погибшим жертвам. Они отражают надежду на то, что изучение этой трагедии побудит человечество решительно отвергнуть все формы расизма, насилия и антисемитизма.

Уникальный талант Салтыкова-Щедрина, сочетающий в себе мастерство писателя, сатирика и психолога, был признан еще при его жизни. Но именно после смерти писателя его произведения обрели всемирную славу и бессмертие. Острая социальная сатира, глубокое проникновение в человеческую природу, яркий язык – всё это сделало Салтыкова-Щедрина одним из самых читаемых и обсуждаемых авторов.

В преддверии этого торжественного юбилея в библиотеках сети оформлены выставки: «Золотое перо сатиры», «Писатель мудрых сказок», «И всюду жив Щедрин», «Сатиры смелый властелин», «В мире творчества Салтыкова», «Я лиру посвятил народу своему». Эти экспозиции – своеобразный калейдоскоп богатства литературного наследия автора: здесь представлены его яркие сатирические рассказы, мудрые сказки, статьи и заметки, импрессии и размышления. Каждая книга – это окно в душу автора, его взгляд на повседневную жизнь, его глубокая любовь к народу и непреклонное стремление сделать мир чуть лучше.

Произведения Салтыкова-Щедрина всегда славились своими иносказаниями и иронией, подчас утонченной, глубоко зашифрованной, а иногда хлёсткой и грубоватой. Сатирой пронизано всё, что сочинил этот плодовитый и трудолюбивый автор.

Библиотекарь филиала «Горская сельская объединенная библиотека» провела презентацию «Писатель мудрых сказок». Познакомила присутствующих с историей жизни и творчества писателя, интересными фактами из его биографии и особенностями сказок писателя. На примере «Премудрого пескаря» обсудили, как с помощью иносказания Салтыков‑Щедрин высмеивал пороки общества своего времени и насколько эти наблюдения остаются злободневными по сей день. Атмосфера была по‑настоящему познавательной: ребята соревновались в викторине, где угадывали произведения по картинкам; заглядывали в словари, чтобы растолковать необычные слова из текстов классика.

Творчество Салтыкова-Щедрина вошло в культурное мировое наследие, а его произведения продолжают будоражить умы и жить в сердцах читателей современного мира. Приглашаем вас посетить библиотеки и «окунуться» в мир сатирической прозы Михаила Салтыкова-Щедрина.

Память о Холокосте — наш святой долг, наша ответственность перед будущим и перед теми, кто не мог поверить в жестокость человеческой души. Это день осознания того, как важно помнить о тех страшных событиях, чтобы ни в коем случае и никому не позволить повторить ужасные преступления.

В центральной библиотеке им. М. Горецкого сотрудники отдела обслуживания и информации организовали особое мероприятие — урок-реквием «Холокост: трагедия и страшный урок человечеству» для учащихся 6-го класса ГУО «Средняя школа №2 г. Горки». Библиотекари, основываясь на информации из книжных источников, рассказали ребятам о понятии Холокоста, его фактах на горецкой земле, привели примеры трагических страниц истории. Присутствующих впечатлила книга «Холокост. Горки и Горецкий район» местного краеведа Владимира Лившица. Также вниманию читателей были представлены книги серии «Геноцид белорусского народа», «Без срока давности. Могилевская область» и другие. Завершился урок-реквием минутой молчания в память о жертвах.

Также в рамках памятной даты в библиотеках сети оформлены выставки: «Холокост: трагедия, память, судьбы», «Холокост: память без срока давности», «Холокост: знать и помнить», «Холокост: память и предупреждение», «Жертвы нацизма», «Холокост — символ вечной скорби», «Холокост. Мы помним», «Холокост: трагедия и память». Эти выставки раскрывают многогранность трагедии, представляя разнообразное литературное наследие от мемуаров выживших, до исторических исследований, от художественной литературы до документальных материалов. Каждый желающий имеет возможность познакомиться с свидетельствами очевидцев и художественными произведениями, которые отражают трагические события периода Великой Отечественной войны. Это обширный обзор литературы, позволяющий глубже понять исторический контекст, а также эмоциональные и моральные аспекты этой темной страницы в истории человечества.

Память о Холокосте — это голос тех, кто молчал, и тех, кто не мог выжить, это напоминание о том, как хрупка человеческая жизнь и как важно беречь и хранить добро и милосердие. Пусть каждое сердце не забывает о тех, чьи судьбы были разрушены этим злом, и пусть наше будущее станет светлым и справедливым, чтобы трагедии прошлого больше никогда не повторялись. Пусть каждая слеза, пролитая на алтаре памяти, оживит в наших сердцах мысль, что человечество должно научиться извлекать уроки из прошлого. Вместе с миром выражаем скорбь и благодарность тем, кто устоял и продолжает стоять против несправедливости и нетерпимости.